Het vreemde ding bewoog zich tussen de grassprieten door. Het was lang, dun en donker van kleur. Soms bleef het een paar seconden volledig stil, om daarna plotseling weer een stukje vooruit te bewegen.

Mijn eerste instinct zei dat ik afstand moest houden.

Maar mijn nieuwsgierigheid won.

Ik liep langzaam dichterbij.

Op ongeveer twee meter afstand bleef ik staan. Ik bukte me en kneep mijn ogen samen om beter te kunnen zien.

Toen zag ik iets waardoor mijn maag zich omdraaide.

Het was helemaal geen touw.

En het was ook geen slang.

Tussen het gras zag ik tientallen kleine pootjes bewegen.

Ik deed geschrokken een stap achteruit.

Wat ik eerst voor één lang wezen had gehouden, bleek een enorme groep insecten te zijn die zo dicht tegen elkaar aan bewogen dat ze samen leken op één groot, kronkelend dier.

Ik voelde een rilling over mijn rug lopen.

Maar toen gebeurde er iets nog vreemders.

De hele groep veranderde plotseling van richting.

Alsof ze tegelijkertijd een signaal hadden gekregen.

Ze begonnen recht op mijn terras af te bewegen.

Ik rende naar binnen en deed de tuindeur dicht.

Vanuit het raam bleef ik kijken.

Binnen enkele minuten had de groep het terras bereikt. Daarna verdwenen ze onder de houten planken.

Ik dacht dat het voorbij was.

Tot ik die avond in de keuken stond.

Ik hoorde een zacht, krassend geluid onder de vloer.

Tik… tik… tik…

Ik zette het licht aan en keek naar beneden.

Daar, precies onder de keukendeur, zag ik opnieuw tientallen kleine pootjes tussen een kier verschijnen.

Mijn hart begon sneller te kloppen.

Ik belde een deskundige en stuurde hem een foto die ik eerder die middag had gemaakt……..

Lees verder op de volgende pagina.