Het woord emotioneel bleef even hangen.

Alsof dat het deel was dat iedereen het moeilijkst vond om te benoemen.

Daniel keek naar mij, alsof hij wilde weten wat ik nodig had.

Ik haalde langzaam adem.

— “Wat gebeurt er nu?” vroeg ik.

De vrouw vouwde haar handen rustig samen.

— “Er zal een officieel onderzoek komen. De beelden uit de keuken zijn veiliggesteld. Uw medische dossier zal ook een belangrijke rol spelen.”

Ze aarzelde even.

— “En er zal waarschijnlijk een aanklacht volgen.”

Daniel’s kaak spande zich aan.

— “Waarschijnlijk?” herhaalde hij.

De vrouw knikte rustig.

— “In de meeste gevallen zoals deze… wel. Maar het proces heeft tijd nodig.”

Tijd.

Dat woord voelde bijna beledigend.

Alsof tijd iets kon oplossen wat al gebeurd was.

Ik keek naar het plafond, naar het felle licht dat geen schaduw toeliet.

— “Ze gaat proberen het te verdraaien,” zei ik zacht. “Ze doet dat altijd.”

De vrouw keek me recht aan.

— “Dat gebeurt vaker,” zei ze eerlijk. “Maar daarom is bewijs zo belangrijk. En daarom is uw stem dat ook.”

Weer dat woord.

Mijn stem.

Ik draaide mijn hoofd langzaam terug naar Daniel.

— “Je hebt haar laten stoppen,” zei ik.

Hij schudde meteen zijn hoofd.

— “Nee… ik had haar veel eerder moeten stoppen.”

Er zat geen verdediging meer in hem.

Geen excuses.

Alleen… waarheid.

Ik kneep zacht in zijn hand.

— “Je hebt het nu gedaan.”

Hij sloot even zijn ogen, alsof hij die woorden ergens diep in zich opsloeg.

De vrouw in het pak gaf ons nog wat praktische informatie, legde uit hoe we haar konden bereiken en dat er de komende dagen gesprekken zouden volgen. Toen ze vertrok, liet ze de deur zacht achter zich dichtvallen.

De kamer voelde anders daarna.

Niet lichter.

Maar… minder alleen.

Daniel stond op en liep even naar het raam. Buiten was het donker. De reflectie van de kamer was zichtbaar in het glas—ik in het bed, hij daar, en alles ertussenin.

— “Ik laat haar hier nooit meer in de buurt komen,” zei hij plots…………….

Lees verder op de volgende pagina.