De agent was net vertrokken toen de stilte in de kamer zich als een zware deken over ons heen legde. Niet de soort stilte die rust brengt, maar die waarin elk klein geluid te hard klinkt. Het zachte piepen van een monitor, het geritsel van het papier onder mij, zelfs mijn eigen ademhaling voelde vreemd en onnatuurlijk.

Daniel zat nog steeds naast het bed, zijn hand om de mijne geklemd alsof hij bang was dat ik zou verdwijnen als hij losliet. Zijn ogen waren rood en gezwollen, maar hij keek niet weg. Voor het eerst sinds ik hem kende… keek hij nergens voor weg.

Ik draaide mijn hoofd een beetje naar hem toe. Mijn lichaam voelde zwaar, uitgeput, maar mijn gedachten waren scherp. Té scherp.

— “Ze gaat zeggen dat het een ongeluk was,” fluisterde ik.

Hij slikte.

— “Dat kan ze proberen,” zei hij. “Maar het was geen ongeluk.”

Zijn stem brak niet. Hij klonk niet boos. Hij klonk… zeker.

Dat maakte het verschil.

Ik sloot even mijn ogen en zag opnieuw de keuken. Het licht. De tafel. Haar blik. De beweging van haar voet.

En toen de pijn.

Mijn hand gleed automatisch naar mijn buik. Die beweging kwam nog steeds vanzelf, alsof mijn lichaam niet had begrepen wat er was gebeurd.

Daniel zag het en zijn grip verstevigde.

— “Ik weet het,” zei hij zacht. “Ik weet het…”

Maar dat wist hij niet.

Niemand wist hoe het voelde om iets te verliezen dat nog niet eens volledig begonnen was.

Een paar minuten gingen voorbij zonder woorden. Tijd voelde vreemd—uitgerekt en tegelijkertijd afgebroken in kleine, scherpe stukken.

Toen werd er zacht op de deur geklopt.

Een vrouw in een donker pak stapte naar binnen. Haar houding was professioneel, maar haar blik had iets zachts.

— “Goedenavond,” zei ze. “Ik ben van de slachtofferondersteuning. Ik werk samen met de politie in dit soort situaties.”

Ik knikte licht.

Ze kwam niet te dichtbij, maar bleef op een respectvolle afstand staan.

— “Wat er is gebeurd… is ernstig,” vervolgde ze. “En u hoeft hier niet alleen doorheen. We kunnen u begeleiden bij de volgende stappen—medisch, juridisch, emotioneel………………

Lees verder op de volgende pagina.