Aller au contenu« Je overdrijft. »
« Nee, » antwoordde Russell.
De woorden kwamen onverwacht.
Marissa draaide zich naar hem om.
« Wat bedoel je? »
Russell keek haar recht aan.
« Ze overdrijft niet. »
Voor het eerst in jaren koos hij geen stilte.
Hij koos zijn dochter.
Diezelfde avond pakte Avery haar spullen.
Niet om weg te lopen.
Maar om naar Vermont te gaan.
Ze wist dat de beurs officieel was geannuleerd, maar ze besloot toch contact op te nemen met de directeur van het programma.
Ze stuurde een lange e-mail.
Ze vertelde de waarheid.
Over de video.
Over het vervalste bericht.
Over het feit dat zij de beurs nooit had geweigerd.
Twee dagen later kwam er antwoord.
Avery las de e-mail drie keer voordat ze geloofde wat er stond.
Een plek was onverwacht vrijgekomen.
Als ze binnen een week arriveerde, mocht ze alsnog deelnemen.
Avery begon te huilen.
Van opluchting.
Van vrijheid.
Van alles wat ze zo lang had ingeslikt.
Toen Marissa het nieuws hoorde, werd ze woedend.
« Je kiest vreemden boven je familie! »
Avery schudde haar hoofd.
« Nee. Ik kies eindelijk mezelf. »
Zelfs Arden zei niets.
Misschien omdat ze wist dat Avery gelijk had.
Misschien omdat ze voelde dat haar zus al half weg was.
Vermont voelde als een andere wereld.
Niemand kende haar als « de ene helft van de Blake Twins ».
Niemand vroeg waar haar zus was.
Niemand wilde een foto.
Ze was gewoon Avery.
Ze schilderde bossen.
Ze tekende vogels.
Ze maakte vrienden die haar herkenden aan haar lach, haar ideeën en haar talent.
Niet aan haar gezicht.
Voor het eerst voelde ze zich volledig.
Ondertussen begon thuis iets onverwachts te gebeuren.
Het account van The Blake Twins verloor volgers.
Mensen merkten dat de video’s anders waren.
Geforceerd.
Leeg.
Zonder Avery ontbrak iets wat zelfs Arden niet kon namaken.
De reacties veranderden.
« Waar is Avery? »
« Waarom zien we haar nooit meer? »
« Zijn de zussen uit elkaar gegaan? »
Marissa probeerde alles……………