Omdat Jennifer het dichtst bij de deur stond, zag ik haar gezicht als eerste veranderen.

Alle kleur trok weg.

Mijn handen trilden terwijl ik de gevouwen servet vasthield.

“Emily,” zei Jennifer snel, “wat staat daar?”

Ik keek haar aan. Voor het eerst in mijn leven zag ik geen bezorgde grote zus. Ik zag iemand die bang was.

Heel bang.

Langzaam las ik de laatste woorden van het briefje hardop voor.

“Geloof niet wat Jennifer je vertelt. Ze controleert alles.”

De kamer werd doodstil.

Mijn moeder sloot haar ogen alsof ze jarenlang had gewacht tot dat ene moment zou komen.

“Mam…” fluisterde ik.

Tranen rolden over haar wangen.

“Ik wilde het je vertellen,” zei ze zacht. “Maar ik was bang.”

Jennifer schudde meteen haar hoofd.

“Dit is absurd. Mam is verward. Ze schrijft soms vreemde dingen.”

“Stop,” zei Michael.

Zijn stem was kalm, maar ik kende die blik. Dat was dezelfde blik die hij had wanneer hij wist dat iemand loog.

Mijn moeder kneep in mijn hand.

“Neem me alsjeblieft mee naar huis.”

Dat was alles wat ik hoefde te horen.

Twintig minuten later verlieten we Sunnybrook Manor……….

Lees verder op de volgende pagina.