“Het betekent dat de balans is afgesloten.”

De woorden bleven in de lucht hangen terwijl Olivia haar aktetas oppakte.

Liam voelde zijn hart bonzen.

“Olivia, wacht.”

Ze draaide zich niet om.

Voor het eerst in hun huwelijk was zij degene die de controle had over het gesprek.

Niet omdat ze schreeuwde.

Niet omdat ze dreigde.

Maar omdat ze de waarheid bezat.

“Olivia,” zei Liam opnieuw, zijn stem zachter deze keer. “Alsjeblieft.”

Langzaam draaide ze zich om.

Zijn gezicht zag er anders uit.

De arrogantie was verdwenen.

De woede was verdwenen.

Wat overbleef was angst.

Echte angst.

Niet voor geld.

Niet voor zijn moeder.

Maar voor het besef dat hij misschien alles kwijt was geraakt.

“Hoe lang wist je dit?” vroeg hij.

Olivia keek hem rustig aan.

“Lang genoeg.”

Eleanor stond nog steeds bij het kookeiland.

Haar handen trilden licht.

“Je probeert deze familie uit elkaar te halen,” zei ze.

Olivia lachte kort.

“Deze familie?”

Ze wees naar de documenten.

“Die familie bestond al niet meer toen jij begon te liegen.”

Eleanor werd rood.

“Na alles wat ik voor jullie heb gedaan—”

“Stop.”

De kracht in Olivia’s stem liet haar onmiddellijk zwijgen.

“Laten we het eens hebben over alles wat jij hebt gedaan.”

Ze pakte een document uit de map.

“Vijfenveertigduizend dollar overgemaakt naar een luxe reisbureau.”

Nog een document.

“Achttienduizend dollar aan designerhandtassen.”

Nog een.

“Een nieuwe Mercedes geleased via een LLC die zogenaamd eigendom van de familie was………..

Lees verder op de volgende pagina.