Aller au contenu“Wat heb je gedaan?”
Voor het eerst verscheen er iets trots in zijn ogen.
“Wat ik moest doen.”
Lucia schudde hevig haar hoofd.
“Hij liet mama werken toen ze pijn had,” huilde ze. “Ze zei dat ze naar het ziekenhuis moest maar hij werd boos—”
“Hou je mond!” brulde hij.
De baby’s begonnen harder te huilen.
En precies op dat moment zag Alexander iets op de vloer naast het matras.
Een map.
Nat geworden door lekkend water uit het plafond.
Bovenop lag een formulier van St. Matthew’s Medical Center.
En daarop stond een naam die zijn maag deed omdraaien.
Dr. Ethan Carter.
Zijn broer.
Alexander voelde zijn hart één slag overslaan.
Nee.
Dat kon niet.
Zijn broer leidde het particuliere medische programma van het ziekenhuis. Hij verscheen op tijdschriftcovers. Mensen noemden hem briljant. Visionair. Filantroop.
Maar Alexander kende die handtekening.
Hij had die duizenden keren gezien op familiepapieren.
De man merkte waar hij naar keek.
En glimlachte.
Een vieze, trage glimlach.
“Oh,” zei hij zacht. “Dus jij bent een Carter.”
Alexander keek langzaam op.
“Waar heb je dat formulier vandaan?”
“Van je broer.”
Lucia begon te trillen.
De man wees met de injectiespuit naar de bewusteloze vrouw………….