Aller au contenu« Van het huis? »
Ik knikte.
« Toen Emily stierf, wilde ik één ding zeker weten. »
Ik keek hem aan.
« Dat niemand jouw thuis van je kon afpakken. »
Hij keek naar beneden.
« Ik dacht dat papa het huis had gekocht. »
Ik glimlachte verdrietig.
« Je vader liet veel mensen dat geloven. »
Om acht uur belde ik Mark.
Hij nam meteen op.
« Dad— »
« Nee, » zei ik.
Mijn stem was ijskoud.
« Luister jij vandaag. »
Stilte.
« Jij en Claudia hebben één uur. »
« Dad… »
« Eén uur. »
« Je begrijpt niet— »
« Ik begrijp heel goed dat mijn kleinzoon twee uur buiten heeft gestaan alsof hij afval was. »
Ik keek naar Ethan.
Hij luisterde stil.
« En nog iets, Mark. »
Hij zweeg.
« Neem een verhuiswagen mee. »
« …Wat? »
« Jullie vertrekken vandaag. »
Aan de andere kant bleef het stil.
Toen begon hij nerveus te lachen.
« Dad, kom op. »
« Ik meen het. »
« Je zet me niet op straat. »
« Nee, » zei ik rustig.
« Jij hebt dat gisteren zelf gedaan. Alleen bij de verkeerde persoon. »
Ik hing op.
Precies om negen uur reden twee auto’s de oprit op.
Mark stapte uit.
Claudia ook.
Maar haar houding was verdwenen.
Geen glimlach.
Geen opgeheven hoofd.
Geen perfecte kerstvrouw meer.
Ze zag eruit alsof ze niet geslapen had.
Toen ze Ethan naast mij zag zitten, kneep ze haar lippen op elkaar.
« Mr. Whitaker— »
Ik hief mijn hand…………..