Aller au contenuIn de opening verscheen eerst alleen duisternis.
Toen… een schaduw.
Een lange, smalle silhouet, bijna onnatuurlijk stilstaand.
“Interessant,” zei een stem vanuit de gang. Koud. Beheerst.
Mijn hart leek te stoppen.
“Dus dit is haar.”
Ik keek naar Rick, maar hij hield zijn blik strak op de deur gericht.
“Je had niet moeten komen,” zei hij kalm.
De schaduw bewoog iets naar voren. Net genoeg om een gezicht gedeeltelijk zichtbaar te maken.
Een vrouw.
Haar ogen gleden langzaam over mij, van mijn gezicht naar mijn jurk, alsof ze me beoordeelde… of afkeurde.
“Ze ziet er niet uit als iemand die het lang volhoudt,” zei ze.
Ik voelde een steek van woede, maar ook van angst.
Rick glimlachte licht.
“Dat dachten ze vroeger ook van mij.”
De vrouw zei niets terug. Ze bleef me aankijken, alsof ze probeerde door me heen te kijken.
Toen zette ze één stap de kamer in.
En nog één.
Ik wilde achteruit stappen, maar mijn lichaam weigerde.
“Welkom in de familie,” zei ze uiteindelijk.
Er zat niets warms in haar stem.
Alleen een belofte.
En geen goede.
Achter haar bewoog nog iets in de gang.
Meer schaduwen.
Meer mensen.
Mijn adem stokte opnieuw.
Rick had gelijk.
De test was begonnen.
En diep vanbinnen wist ik één ding zeker—
Ik had geen idee hoe ik dit moest overleven.