Aller au contenuZe had gewerkt als accountant… voor een dochterbedrijf van Moisés’ eigen onderneming.
Ze had fraude ontdekt.
Grote bedragen.
Vuile geldstromen.
Mensen die niet mochten bestaan op papier.
Ze had geprobeerd het te melden.
Daarna was ze verdwenen.
Officieel: gevlucht.
In werkelijkheid: opgejaagd.
Maar vóór ze onderdook…
had ze één ding gedaan.
Ze had een foto bewaard.
Van de enige man waarvan ze dacht dat hij machtig genoeg was… en misschien nog menselijk genoeg.
Moisés Ferreira.
Die avond zat Moisés weer in de woonkamer.
Julia en Joana sliepen naast elkaar, eindelijk rustig.
Hij keek naar hen.
Toen naar het huis.
Dit huis was ooit gevuld met liefde.
Toen met stilte.
En nu…
met iets anders.
Doel.
Hij pakte zijn telefoon.
“Breng me alle dossiers van Ribeiro,” zei hij. “Alles. Geen uitzonderingen.”
Een pauze.
“En nog iets,” voegde hij toe.
Zijn blik bleef op de meisjes.
“Vanaf vandaag… staan die kinderen onder mijn bescherming.”
Zijn stem werd harder.
Kouder.
“Wie achter hen aan zit… zit nu achter mij.”