Aller au contenuHij schudde zijn hoofd.
« In de doos zit ook een brief. »
Ze vouwde het papier open.
Daarin stond dat de strandvereniging ieder jaar op Onafhankelijkheidsdag een kleine verrassing uitdeelde aan mensen die een bijzondere daad van vriendelijkheid hadden verricht. De badmeesters observeerden de hele dag bezoekers om iemand uit te kiezen.
« Toen wij u zagen lopen, » zei de badmeester rustig, « dachten we eerst dat u misschien het jongetje wilde helpen. Helaas zagen we iets heel anders. »
Langzaam begonnen mensen om hen heen te fluisteren.
Een oudere man stapte naar voren.
« Dat jongetje heeft drie uur aan dat kasteel gewerkt. »
Een meisje van ongeveer dezelfde leeftijd als Noah zei zacht:
« Ik vond het juist mooi. »
De vrouw voelde dat alle blikken op haar waren gericht.
Ze probeerde zich te verdedigen.
« Het stond in de weg. »
« Nee, » antwoordde de badmeester. « Het lag ruim boven de vloedlijn en niemand had er last van. »
Ze zweeg.
Ondertussen zat Noah nog steeds naast mij. Zijn kleine vlaggetje hield hij stevig vast.
De badmeester liep vervolgens naar hem toe en hurkte neer.
« Mag ik je iets vragen? »
Noah knikte voorzichtig.
« Zou jij vandaag nog één keer zo’n kasteel willen bouwen? »
Noah keek naar de resten die inmiddels bijna door de zee waren verdwenen.
« Alleen lukt me dat niet. »
Voordat iemand iets kon zeggen, klonk er een stem achter ons.
« Dan helpen wij. »
Een gezin dat vlakbij zat, stond als eerste op.
Daarna kwamen nog twee kinderen.
Een opa pakte een emmer.
Een tiener haalde schelpen.
Zelfs een paar toeristen sloten zich glimlachend aan.
Binnen enkele minuten waren meer dan twintig mensen bezig met zand scheppen.
Niemand gaf opdrachten.
Iedereen hielp vanzelf.
Noah keek verbaasd om zich heen.
« Ze doen het voor papa? »
Ik kneep zacht in zijn hand………….