Aller au contenu« Waar is meneer Vance? »
Patricia wees met trillende vingers naar Ethan.
Daniel draaide zich om.
Zijn ogen werden groot.
« Meneer Vance… »
Zonder aarzelen liep hij naar Ethan toe.
« Mijn oprechte excuses. Ik wist niet dat u vanavond zou arriveren. »
Ethan schudde rustig zijn hand.
« Dat wist ik bewust niet aan te kondigen. »
Daniel begreep onmiddellijk wat dat betekende.
Een onverwachte inspectie.
Hij keek naar Lily.
« Is uw dochter in orde? »
« Ze heeft koorts. »
Daniel draaide zich meteen om.
« Bel direct onze huisdokter. Laat ook warme dekens en soep naar de presidentiële suite brengen. »
Binnen enkele seconden kwam het personeel in beweging.
Niet omdat Ethan eigenaar bleek te zijn.
Maar omdat eindelijk iemand aandacht had voor het welzijn van het meisje.
Maggie bleef naast Lily staan.
Ze streek voorzichtig een natte haarlok uit haar gezicht.
« Je bent dapper. »
Lily glimlachte zwak.
Ethan keek naar Maggie.
« Bedankt. »
Ze haalde haar schouders op.
« Ik deed alleen wat ieder mens zou moeten doen. »
Die woorden bleven enkele seconden in de lucht hangen.
Daniel keek ondertussen naar Patricia en Karla.
« Mijn kantoor. Meteen. »
Hun gezichten werden lijkbleek.
Tien minuten later zat Ethan in een warme suite.
Lily lag onder dikke dekens terwijl een arts haar onderzocht.
« Gelukkig niets ernstigs, » zei de dokter.
« Rust, voldoende drinken en een goede nacht slaap. »
Ethan slaakte eindelijk een opgeluchte zucht.
Maggie bracht een kop warme chocolademelk.
Lily pakte voorzichtig haar hand.
« Dank u. »
Maggie glimlachte.
« Geen dank, kleine meid. »
Even later stond Daniel opnieuw voor Ethan.
« Ik heb de beveiligingsbeelden bekeken. »
Hij keek zichtbaar beschaamd.
« Wat u beneden heeft meegemaakt past totaal niet bij onze waarden. »
Ethan liep langzaam naar het raam.
Buiten dwarrelde de sneeuw nog steeds over de straten van Chicago.
Hij dacht aan Sarah.
Aan de reden waarom hij elk jaar op deze datum rode rozen kocht.
Na enkele seconden draaide hij zich weer om.
« Daniel… »
« Ja, meneer? »
« Ik wil niemand vernederen. »
Hij keek even naar de geplette rozen die inmiddels op een tafel lagen.
« Maar ik wil wel dat iedereen begrijpt dat luxe nooit belangrijker mag zijn dan menselijkheid. »
Daniel knikte.
« Dat zal gebeuren. »
Ethan keek naar Maggie.
« En ik denk dat ik vandaag de beste medewerker van dit hotel heb ontmoet. »
Maggie bloosde.
« Ik verwacht geen beloning. »
Ethan glimlachte.
« Soms is vriendelijkheid zelf de grootste aanbeveling. »