Aller au contenuSimon haalde diep adem en keek de zaal rond. Zijn stem bleef kalm, maar iedere zin droeg het gewicht van negentien jaar.
« Veel mensen denken dat een moeder degene is die je ter wereld brengt. Voor mij is een moeder degene die blijft wanneer het moeilijk wordt. »
De zaal werd stil.
Hij wees niet naar Denise. Hij keek alleen naar Joanna.
« Toen ik ziek was, sliep zij naast mijn bed. Toen ik bang was voor mijn eerste schooldag, hield zij mijn hand vast. Toen ik dacht dat ik nooit goed genoeg zou zijn, was zij degene die mij bleef aanmoedigen. »
Joanna voelde de tranen over haar wangen lopen.
Simon glimlachte.
« Ik heb nooit iets gemist, omdat zij ervoor zorgde dat ik alles had wat ik nodig had. »
Het applaus begon voorzichtig, maar werd steeds luider.
Denise probeerde haar glimlach vast te houden.
« Simon, » zei ze zacht, « je vergeet wie je echte moeder is. »
Simon schudde rustig zijn hoofd.
« Nee. Ik vergeet niemand. »
Hij haalde een oude, vergeelde babydeken uit zijn tas. Veel mensen fronsten hun wenkbrauwen.
« Deze deken lag jarenlang in een doos op zolder. Tante… nee, mama Joanna heeft hem altijd bewaard. »
Hij vouwde de deken open.
Tussen de lagen stof zat een zorgvuldig opgevouwen envelop.
« Een paar maanden geleden vond ik deze tijdens het opruimen. »
Hij keek naar Joanna.
« Ik vroeg haar waarom ze hem nooit had weggegooid. »
Joanna slikte.
« Ik wist niet eens meer dat die brief erin zat. »
Simon opende de envelop.
« Ik ga hem niet helemaal voorlezen. Sommige dingen horen privé te blijven. »
Iedereen luisterde aandachtig………….