Aller au contenuEthan bleef enkele seconden roerloos staan terwijl alle gesprekken aan tafel langzaam verstomden. De zwarte lakzegel op de envelop leek ineens het middelpunt van de kamer te zijn geworden.
« Maak hem maar open, » zei Morgan rustig.
Iedereen keek nieuwsgierig toe.
Ethan verbrak de zegel en haalde een nette map uit de envelop. Zijn zelfverzekerde glimlach verdween terwijl hij de eerste pagina las.
« Wat is dit? » vroeg hij met geforceerde kalmte.
« De bijgewerkte planning van de bruiloft, » antwoordde Morgan.
Hij bladerde haastig verder. Op iedere pagina stond hetzelfde: haar naam was verwijderd als organisator, garantsteller en contracthouder. Zonder haar handtekening waren de reserveringen niet langer geldig.
Zijn moeder boog zich naar voren.
« Ethan? »
Hij slikte.
« Er is vast een vergissing. »
Morgan schudde langzaam haar hoofd.
« Nee. Er is helemaal geen vergissing. »
De investeerders wisselden korte blikken uit, zonder iets te zeggen.
« Ik heb alle leveranciers persoonlijk geïnformeerd, » vervolgde Morgan. « Niemand heeft een contract met jou. Alles liep via mij. »
Brooke fronste.
« Je doet dit toch niet serieus? »
« Ik ben heel serieus. »
Ethan probeerde te lachen.
« Kom op, Morgan. We bespreken dit straks wel thuis. »
« Ik ga niet meer naar jouw huis. »
« Wat bedoel je? »
« Ik bedoel precies wat ik zeg. »
Ze haalde een kleine sleutel uit haar tas en legde die voor hem neer.
« De reservesleutel van mijn appartement. Je spullen zijn gisteren opgehaald en netjes ingepakt. »
De stilte werd nog zwaarder.
Zelfs de ober wachtte met het inschenken van de wijn.
Ethan voelde hoe alle ogen op hem gericht waren.
« Je overdrijft. »
Morgan keek hem rustig aan………….