Ze troffen Seraphina uitgedroogd en uitgeput aan, maar nog in leven.

Ze werd onmiddellijk naar het ziekenhuis gebracht.

De artsen verklaarden later dat enkele uren langer waarschijnlijk fataal zouden zijn geweest.

Toen Seraphina eindelijk weer bijkwam, zat haar persoonlijke advocaat, Victor Hale, naast haar bed.

« Ik dacht dat ik je kwijt was, » zei hij zacht.

Seraphina keek hem aan.

« Ze hebben geprobeerd mij alleen achter te laten. »

Victor knikte ernstig.

« Vertel me alles. »

Gedurende de volgende dagen vertelde Seraphina precies wat er was gebeurd. Niet alleen over het wegnemen van haar medicijnen, maar ook over haar telefoon, de afgesloten elektriciteit, het water en de gewijzigde toegangscode.

Victor luisterde aandachtig.

« Maak je geen zorgen, » zei hij uiteindelijk. « Vanaf nu wordt alles officieel vastgelegd. »

Wat Thaddius niet wist, was dat Seraphina jaren eerder een zeer strikt juridisch systeem had opgezet rondom haar bedrijf.

Zij bezat honderd procent van de aandelen.

Niemand anders.

Zelfs haar echtgenoot had nooit een deel van het bedrijf gekregen.

Bovendien stond in haar testament een bijzondere clausule.

Mocht er ooit bewezen worden dat iemand bewust had geprobeerd haar leven of gezondheid ernstig in gevaar te brengen om financieel voordeel te behalen, dan verloor die persoon onmiddellijk ieder recht op haar nalatenschap.

Victor glimlachte voorzichtig.

« Die clausule gaat nu belangrijk worden. »

Terwijl Seraphina langzaam herstelde, genoten Thaddius, Clarice en Genevieve zorgeloos van hun reis door Europa.

Ze bezochten Parijs.

Rome.

Barcelona.

Ze plaatsten foto’s op sociale media alsof er niets aan de hand was.

Iedereen dacht dat Seraphina thuis rustig aan het herstellen was.

Niemand kende de waarheid.

Na vierenzeventig dagen landde hun vliegtuig eindelijk weer in New York.

Tijdens de taxirit fantaseerde Clarice al over de toekomst.

« Nog even geduld, » zei ze glimlachend. « Binnenkort is alles van ons. »

Thaddius antwoordde niet.

Hij dacht alleen aan het bedrijf dat volgens hem binnenkort zijn eigendom zou worden.

Toen de lift stopte op de bovenste verdieping, liep hij zelfverzekerd naar de voordeur van het penthouse.

Hij voerde de nieuwe toegangscode in.

De deur ging langzaam open.

Maar zodra hij binnenstapte…

verstijfde hij.

In de woonkamer zaten drie mensen rustig op hem te wachten.

Seraphina.

Victor.

En een rechercheur van de politie.

Zijn gezicht verloor onmiddellijk alle kleur.

« Dat… dat kan niet… »

Seraphina stond langzaam op.

Ze zag er nog mager uit, maar haar blik was krachtiger dan ooit……….

Lees verder op de volgende pagina.