Aller au contenuHet was de buurvrouw, mevrouw Lefèvre.
Ze zag de politiewagen en keek bezorgd.
« Ik zag een donkere wagen al een tijdje voor uw huis staan, » zei ze. « Maar net toen de politie arriveerde, reed hij langzaam weg. »
Lenoir bedankte haar vriendelijk en gaf via zijn portofoon het kenteken door dat de buurvrouw nog net had kunnen onthouden.
Binnen werd de spanning iets minder.
Een arts onderzocht Mathis zorgvuldig. Hij stelde vast dat de jongen vermoeid en ondervoed was, maar verder gelukkig geen ernstige verwondingen had. Daarna kreeg hij warme kleding en mocht hij eindelijk uitrusten.
Ondertussen begon het onderzoek.
Nog diezelfde nacht werd Sophie, de moeder van Mathis, op een veilige plaats ondergebracht. Ze wist nog steeds niet dat haar zoon leefde. De politie wilde eerst zeker zijn dat niemand haar volgde.
De volgende ochtend kwam adjudant Lenoir opnieuw langs.
« Mevrouw, » zei hij tegen de grootmoeder, « we hebben iets ontdekt. »
Hij legde enkele documenten op tafel.
De handtekeningen die Sophie tijdens de koffietafel had gezet, hadden niets met de begrafenis te maken. Het waren documenten waarmee bijna het volledige familievermogen zou worden overgedragen aan een onderneming die rechtstreeks verbonden was met Arnaud en zijn moeder Geneviève.
Volgens de onderzoekers was de emotionele situatie bewust gebruikt om haar onder druk te zetten.
« Maar waarom? » vroeg de grootmoeder.
« Omdat men dacht dat niemand nog vragen zou stellen zodra iedereen geloofde dat Mathis overleden was. »
Later die middag werd Sophie onder politiebegeleiding naar het huis van haar moeder gebracht.
Toen de deur openging, zag ze eerst de agenten.
Daarna zag ze een klein jongetje met een blauwe trui.
Ze bleef stokstijf staan.
« Mathis? »
Hij keek haar aan.
« Mama… »
Binnen een seconde rende Sophie naar hem toe. Ze sloot hem stevig in haar armen terwijl de tranen over haar wangen stroomden.
Niemand in de kamer hield het droog.
Zelfs adjudant Lenoir draaide zich even om zodat het gezin een moment alleen kon hebben.
Na enkele minuten vertelde Mathis rustig wat hij zich herinnerde.
Hij sprak over het kleine huisje.
Over de bittere limonade.
Over de bezoeken van zijn vader.
En over de tandarts die zijn tanden nauwkeurig had bekeken.
Dat laatste trok onmiddellijk de aandacht van de recherche.
Enkele uren later werd dokter Vautrin verhoord.
Hij ontkende iedere betrokkenheid.
Maar zijn agenda vertelde een ander verhaal.
Hij was op exact dezelfde dag aanwezig geweest op het landgoed.
Daarnaast bleek uit telefoongegevens dat hij verschillende keren contact had gehad met Arnaud en Geneviève vlak vóór de brand.
Het onderzoek werd uitgebreid.
Forensische specialisten besloten het verbrande gebouw opnieuw te onderzoeken.
Dit keer zonder tijdsdruk.
En daarbij deden zij een opmerkelijke ontdekking.
De identificatie van het slachtoffer was veel sneller uitgevoerd dan normaal gebruikelijk was.
Bovendien bleek dat bepaalde administratieve controles nooit volledig waren afgerond.
De onderzoekers besloten daarom aanvullend DNA-onderzoek te laten uitvoeren.
Iedereen wachtte gespannen op de uitslag.
Enkele dagen later kwam het officiële rapport binnen………….