Ik voelde mijn gezicht warm worden.

Een notaris?

Mijn schoondochter nodigde ons uit om te gaan zitten.

Ze haalde diep adem voordat ze begon te vertellen.

« Ik wilde jullie hiermee verrassen. Vooral jou, » zei ze terwijl ze naar mijn zoon keek.

Ze legde uit dat ze de afgelopen maanden bezig was geweest met het uitzoeken van de geschiedenis van zijn overleden vader.

Tijdens het opruimen van oude dozen op zolder had ze een map gevonden met brieven, eigendomspapieren en foto’s die niemand ooit had bekeken.

Nieuwsgierig was ze op onderzoek uitgegaan.

Via verschillende archieven kwam ze uiteindelijk terecht bij notaris Hendrik.

Samen hadden ze ontdekt dat de vader van mijn zoon jaren geleden een klein stuk grond had gekocht dat later veel meer waard was geworden.

Door administratieve fouten was niemand ooit op de hoogte gebracht.

De notaris had maanden nodig gehad om alle documenten te controleren.

« Vandaag zouden we alles afronden, » zei Hendrik.

Mijn zoon keek ongelovig naar de papieren.

« Waarom heb je mij niets verteld? » vroeg hij zacht.

Mijn schoondochter glimlachte voorzichtig.

« Omdat ik zeker wilde weten dat alles klopte. Ik wilde je geen valse hoop geven. »

Ze vertelde ook waarom ze de laatste tijd zo vaak laat thuiskwam.

Na haar werk reed ze regelmatig naar verschillende gemeenten, archieven en kantoren om ontbrekende documenten op te halen.

Soms moest ze uren wachten op afspraken.

De telefoontjes die ze buiten aannam, waren gesprekken met de notaris en andere instanties.

Ze wilde voorkomen dat mijn zoon iets zou horen voordat alles officieel geregeld was.

Er viel een lange stilte.

Ik voelde hoe mijn eerdere overtuiging langzaam plaatsmaakte voor schaamte.

Ik had alle signalen verkeerd geïnterpreteerd.

Mijn zoon draaide zich naar mij om.

« Mam, » zei hij rustig, « waarom dacht je meteen het ergste? »

Ik wist even geen antwoord.

Misschien omdat ik bang was.

Bang dat hij gekwetst zou worden……………

Lees verder op de volgende pagina.