Aller au contenuCarter verstijfde op het moment dat hij mijn stem hoorde. De schop gleed uit zijn handen en viel met een doffe klap op de grond. De vrouw naast hem zette een stap achteruit en trok haar capuchon langzaam naar achteren.
Tot mijn verbazing kende ik haar.
Het was Emily, de oudere zus van Carter.
« Waar zijn jullie mee bezig? » riep ik terwijl ik dichterbij kwam. « Waarom ligt mijn koffer in een gat? En waarom gebeurt dit midden in de nacht? »
Mijn zoon bleef angstig achter de achterdeur staan en keek met grote ogen toe.
Carter haalde diep adem. « Alsjeblieft, luister eerst naar mij. »
« Nee, » antwoordde ik boos. « Ik wil nu meteen de waarheid. »
Emily keek haar broer aan en knikte. « Vertel het haar. Dit kan niet langer geheim blijven. »
Carter slikte moeilijk. « Er zit niets gevaarlijks in die koffer. Ik wilde hem alleen verstoppen voordat jij hem zou openen. »
Mijn hart sloeg een slag over.
« Waarom zou ik mijn eigen koffer niet mogen openen? »
Hij liep langzaam naar de valies en haalde hem weer uit het gat. Zijn handen trilden terwijl hij de ritssluiting opende.
Bovenop lagen mijn kleren zoals ik ze had achtergelaten.
Maar daaronder lag een dikke envelop.
« Maak hem open, » zei Carter zacht…………