De volgende ochtend vertrok Alexander vroeg naar zijn kantoor. Mariana wist dat ze maar weinig tijd had. Ze herinnerde zich dat Alexander een kleine kluis achter een schilderij in zijn werkkamer had. Tijdens hun huwelijk had hij haar altijd verteld dat er alleen belangrijke juridische documenten lagen.

Met bevende handen opende ze de kluis. Tussen contracten en bankpapieren vond ze een oude USB-stick zonder label en een dikke map met de datum van haar ongeluk. Haar hart bonsde toen ze de documenten begon te lezen.

Er stonden politierapporten in, medische verslagen en kopieën van verklaringen. Tot haar verbazing ontdekte ze dat verschillende pagina’s niet overeenkwamen met de officiële versie die zij jaren geleden had gelezen. Sommige getuigenverklaringen waren doorgestreept en vervangen door nieuwe versies.

Op de USB-stick stonden gescande documenten en een videobestand van een beveiligingscamera. De kwaliteit was slecht, maar één detail was duidelijk zichtbaar: de auto die haar had aangereden reed niet weg zoals haar altijd was verteld. Integendeel, een man rende onmiddellijk naar haar toe om hulp te bieden.

Toen Mariana het beeld stilzette, herkende ze Robert.

Hij knielde naast haar neer en probeerde een ambulance te bellen. Enkele minuten later arriveerden twee andere auto’s. De gezichten waren niet goed zichtbaar, maar één van de voertuigen leek sterk op de auto die Danny destijds bezat.

Mariana voelde haar adem versnellen. Waarom had niemand haar dit ooit verteld?

Ze besloot eerst niet naar de politie te gaan. Ze wilde meer weten voordat ze iemand beschuldigde. Daarom zocht ze diezelfde avond opnieuw naar Robert onder de spoorbrug.

Na lang zoeken vond ze hem in een eenvoudige opvanglocatie waar vrijwilligers warme soep uitdeelden. Robert schrok toen hij haar zag.

« Je had niet terug moeten komen, » fluisterde hij.

« Ik heb de beelden gezien, » antwoordde Mariana zacht. « Vertel me alles…………

Lees verder op de volgende pagina.