Daniel keek naar de map alsof er een slang op tafel lag.

“Jennifer…” fluisterde hij.

Zijn stem brak.

Niet van verdriet.

Van angst.

Ik vouwde langzaam mijn armen over elkaar en keek hem recht aan.

“Open hem.”

Niemand bewoog.

Zijn moeder keek zenuwachtig tussen ons heen en weer.

Zijn vader fronste.

“Wat gebeurt hier?”

Daniel lachte plotseling kort en geforceerd.

“Kom op, iedereen,” zei hij haastig. “Ze is moe. Nieuwe moeders hebben stress en—”

“Open.”

Mijn stem was niet luid.

Maar de hele zaal verstijfde.

Daniel slikte.

Langzaam stak hij zijn hand uit en sloeg de map open.

De eerste pagina gleed eruit.

Bankoverschrijvingen………….

Lees verder op de volgende pagina.