Harper dacht dat het voorbij was.

Dat Caroline eindelijk had begrepen dat sommige grenzen niet zonder gevolgen kunnen worden overschreden.

Maar drie dagen later ging haar telefoon opnieuw.

Het was haar advocaat.

« Je moet dit zien. »

Een uur later zat Harper in zijn kantoor.

Voor haar lag een stapel documenten.

Bovenaan stond de naam van haar moeder.

Diane Caldwell.

« Wat is dit? » vroeg Harper.

De advocaat schoof een dossier naar haar toe.

« Een aanvraag. »

« Waarvoor? »

Hij keek haar recht aan.

« Voor mede-eigendom van het huis. »

Harper staarde hem aan.

Toen begon ze bijna te lachen.

Niet omdat het grappig was.

Omdat het absurd was.

Na alles wat er gebeurd was, probeerden ze het nog steeds.

« Op basis waarvan? »

De advocaat opende een map.

« Volgens de aanvraag heeft Diane jarenlang bijgedragen aan onderhoud en verbeteringen van het pand. »

Harper schudde haar hoofd.

« Dat is onmogelijk. »

« Dat weten wij. »

Hij tikte op een tweede dossier.

« Maar zij hebben verklaringen ingediend. »

Verklaringen.

Van familieleden.

Van kennissen.

Van mensen die bereid waren te zeggen wat nodig was…………..

Lees verder op de volgende pagina.