Verder in de tas lagen geboorteaktes, oude brieven en een klein notitieboek.

Langzaam begon ik haar verleden te begrijpen.

Jaren geleden had Marian haar zoon tijdelijk moeten afstaan nadat haar man onverwacht was overleden en ze ernstig ziek werd. Een verre familielid beloofde voor Lucas te zorgen totdat Marian weer gezond was.

Maar toen ze herstelde, bleek de familie verhuisd te zijn zonder een adres achter te laten.

Destijds bestonden er nauwelijks digitale registraties.

Jarenlang zocht ze overal.

Elke stad.

Elk oud adres.

Elke aanwijzing.

Maar zonder resultaat.

Toch gaf ze nooit op.

Het notitieboek stond vol namen, telefoonnummers, kaarten en aantekeningen van haar zoektocht.

Op de laatste pagina stond:

« Misschien zal ik Lucas nooit meer ontmoeten. Maar ik hoop dat iemand met een goed hart ooit verder zoekt. »

Ik voelde een brok in mijn keel.

Nu begreep ik waarom zij mij had gekozen.

Niet om haar bezit te erven.

Maar om haar laatste wens voort te zetten.

De volgende weken begon ik voorzichtig onderzoek te doen.

Met hulp van de advocaat en openbare archieven vonden we uiteindelijk een spoor.

Een man met de naam Lucas woonde honderden kilometers verderop………….

Lees verder op de volgende pagina.