“Als mama zegt dat we gaan, dan gaan we meteen,” had ze uitgelegd.

“Ook als het midden in de nacht is?” had Caleb gevraagd.

“Ja,” had ze gezegd. “Juist dan.”

De nacht dat ze vertrokken, had het geregend.

Geen dramatische storm. Gewoon een constante, stille regen die alles dempte—hun stappen, hun ademhaling, hun angst.

Ze hadden één tas meegenomen.

Leo had hem gedragen, ook al was hij te zwaar.

“Het gaat wel,” had hij gezegd.

En Elena had geweten: haar kinderen waren sterker dan ze ooit hadden moeten zijn.

Terug in het heden liepen ze langzaam weg van het gerechtsgebouw.

“Elena?”

Ze draaide zich om.

Haar advocaat kwam naar hen toe, een map onder haar arm geklemd.

“Het is een goede uitkomst,” zei ze zacht. “Niet perfect, maar… stevig. Jullie zijn beschermd. Dat is wat telt.”

Elena knikte.

“Dank je.”

Ze wist dat die woorden te klein waren voor alles wat deze vrouw had gedaan. Maar soms was dankbaarheid niet meetbaar in zinnen.

Later die middag zaten ze in een klein café, niet ver van hun nieuwe appartement.

De jongens zaten tegenover haar, elk met een glas sap en een bord dat veel te groot was voor hun kleine handen.

“Mama,” zei Leo terwijl hij haar serieus aankeek, “moeten we nog steeds oefenen?”

Ze wist precies wat hij bedoelde…………….

Lees verder op de volgende pagina.