« Mijn moeder zei ooit dat de waarheid altijd een deur heeft. Ik denk dat dit de sleutel is. »

« Waar leidt die deur naartoe? »

« Dat weet ik pas als we haar vinden. »

Nog diezelfde avond verlieten ze het feest zonder afscheid te nemen. Buiten regende het zacht. Emmett Durham glimlachte nog naar zijn gasten, overtuigd dat zijn dochter eindelijk volledig onder zijn controle stond.

Hij wist niet dat de sleutel al lang verdwenen was.

De volgende ochtend reden Manuel en Rosalie naar het verlaten landhuis in Duluth waar Rosalie was opgegroeid.

Het huis stond er verlaten bij. De ramen waren stoffig en de tuin was overwoekerd.

« Mijn vader heeft dit gedeelte van het landgoed jaren geleden afgesloten, » fluisterde Rosalie.

Ze liepen naar de oude bibliotheek waar Lorelei urenlang boeken las.

Rosalie herinnerde zich ineens een zin die haar moeder altijd herhaalde.

« Wanneer iedereen naar boven kijkt, ligt het antwoord onder je voeten. »

Ze knielde neer en onderzocht de houten vloer.

Na enkele minuten vond Manuel een nauwelijks zichtbare metalen ring tussen de planken.

Samen tilden ze een verborgen luik op.

Daaronder lag een kleine stalen kluis.

Rosalie stak de sleutel erin.

Met een droge klik ging het slot open.

Binnen lagen oude dagboeken, tientallen cassettebandjes, foto’s en een dikke map met documenten…………..

Lees verder op de volgende pagina.