Manuel resta immobile. Hij keek niet naar de wond op Rosalies rug, maar naar de lange, bleke littekens die haar schouders en armen bedekten. Sommige waren oud, andere leken nog maar enkele maanden geleden te zijn ontstaan.

« Wie heeft dit gedaan? » vroeg hij zacht.

Rosalie sloot haar ogen.

« Mijn vader. En de artsen die hij betaalde om te beweren dat alles onderdeel was van een behandeling. »

Voor het eerst sinds hun ontmoeting voelde Manuel geen medelijden, maar woede.

Hij had ingestemd met dit huwelijk om de naam van zijn overleden vader te zuiveren. Nu besefte hij dat hij terecht was gekomen in een veel groter spel.

Rosalie haalde de kleine sleutel uit de voering van haar trouwjurk………………..

Lees verder op de volgende pagina.