Zwaar.

Onvermijdelijk.

Raisa pakte haar tas.

Met stijve bewegingen.

Zonder nog iets te zeggen liep ze naar de deur.

Maar vlak voordat ze naar buiten ging, draaide ze zich om.

Haar blik scherp.

“Dit ga je nog bezuren,” fluisterde ze.

Tatiana antwoordde niet.

Ze sloot simpelweg de deur.

Voor het eerst sinds maanden…

was het stil.

Echt stil.

Maar het duurde niet lang.

Een uur later ging haar telefoon.

Dima.

“Wat heb jij gedaan?!” schreeuwde hij meteen.

“Mijn moeder staat buiten met een koffer! Heb je de politie gebeld?!”

Tatiana bleef rustig.

“Ja,” zei ze.

“Ben je gek geworden?!” riep hij.

“Dat is mijn moeder!”

“En dit is mijn huis,” antwoordde ze.

“Mijn eigendom. Mijn grenzen.”

Hij zweeg even.

Maar niet lang.

“Als je haar niet teruglaat, dan is dit voorbij,” zei hij koud.

Daar was het.

Het ultimatum.

Tatiana ging zitten.

Langzaam………….

Lees verder op de volgende pagina.