“Waar heb je het over?”

“Kom op,” zei ik rustig. “Jullie vliegen me niet acht uur over de oceaan voor een familiekerstdiner.”

Mijn blik ging naar de nieuwe SUV.

Naar Calebs dure schoenen.

Naar mijn vaders glas whisky dat veel te duur was voor mensen die zogenaamd financiële problemen hadden.

“Hoeveel schuld?”

Mijn vader staarde me aan.

Toen zei hij koud:

“Twee komma acht miljoen.”

Zelfs na alles voelde ik mijn hart één slag overslaan.

Niet door het bedrag.

Door de eerlijkheid.

Mijn moeder draaide zich geschokt naar hem.

“Marcus!”

“Wat?” beet hij terug. “Ze gaat toch tekenen.”

Hij keek mij aan.

“Je broer heeft problemen gehad.”

Caleb rolde met zijn ogen.

“Zeg gewoon wat het is.”

Mijn vader zette zijn glas neer.

“Hij leende geld van verkeerde mensen.”

Mijn moeder begon meteen te huilen.

“Hij bedoelde het niet! Hij zat in een moeilijke periode—”

“Hoeveel?” vroeg ik opnieuw.

Caleb keek eindelijk op.

“Ongeveer negenhonderdduizend.”

Ik staarde hem aan.

Negenhonderdduizend.

Niet gokschuld van een dronken weekend.

Niet een paar slechte keuzes.

Rampgebied.

Mijn vader leunde naar voren.

“Ze gaan hem vermoorden.”

Daar was het.

De echte reden.

Niet liefde.

Niet familie.

Paniek.

“Dus,” zei hij langzaam, “jij tekent. Wij nemen jouw vermogen over. We liquideren wat nodig is. We lossen dit op.”

Ik keek naar hem.

“Jullie willen mijn geld.”

“Wij redden familie.”

“Nee.”

Mijn stem bleef kalm.

“Jullie verkopen familie.”

Zijn gezicht verhardde.

“Jasmine—”

“Nee, pap.”

Ik ging zitten.

Kruiste mijn benen.

En glimlachte opnieuw.

“Nu zijn we bij het interessante deel.”

Mijn moeder keek plots onzeker……………

Lees verder op de volgende pagina.