Madison draaide zich om en begon rustig richting de uitgang te lopen.

Achter haar hoorde ze gefluister groeien als een windvlaag door droog gras.

“Wat bedoelde ze daarmee?”

“Heeft ze gedronken?”

“Spijt krijgen waarvan?”

Brooke lachte zenuwachtig achter haar. “Drama queen,” zei ze luid genoeg zodat meerdere tafels het konden horen. “Ze doet dit altijd als ze niet in het middelpunt staat.”

Een paar mensen lachten voorzichtig.

Madison liep door.

Eén stap.

Twee stappen.

Drie.

Toen schoof plotseling een stoel hard over de vloer.

Het geluid sneed dwars door de zaal.

Iedereen draaide zich om.

Een man stond op van de hoofdtafel.

Ryan.

De broer van de bruidegom.

Hij was lang, droeg een donker pak en had de hele avond nauwelijks gesproken. Madison had hem eerder alleen vluchtig gezien tijdens de receptie.

Zijn gezicht stond strak.

Hij keek niet naar Brooke.

Niet naar haar ouders.

Hij keek naar Madison.

“Wacht.”

De hele zaal werd stil.

Brooke fronste.

“Ryan?” zei ze met een geforceerde lach. “Wat doe je?”

Maar Ryan keek haar nauwelijks aan…………

Lees verder op de volgende pagina.