Zijn schouders zakten langzaam naar beneden.

Een van de gendarmes overhandigde hem een officieel document.

« Dit is een voorlopige beschermingsmaatregel. U mag voorlopig geen contact opnemen zonder toestemming van de bevoegde instanties. »

Zijn handen begonnen te trillen.

« Claire… alsjeblieft. »

Maar mijn aandacht lag volledig bij onze dochter.

Na enkele minuten verliet Romain onder begeleiding van de gendarmes het huis. Voor het eerst sinds lange tijd voelde ik geen angst meer, alleen rust.

De dagen daarna stonden volledig in het teken van Élise.

Ze bleef nog enige tijd onder observatie in het ziekenhuis. Iedere kleine verbetering voelde als een overwinning. Toen de kinderarts eindelijk glimlachend vertelde dat haar toestand stabiel was, voelde ik een enorme last van mijn schouders vallen.

Mijn collega’s van de Marine wisselden elkaar af om mij te ondersteunen. Sommigen brachten maaltijden, anderen hielpen met administratieve zaken. Ik ontdekte opnieuw hoeveel kracht er schuilt in echte solidariteit.

Ook Sophie bleef bijna elke dag langskomen.

« Je hoeft dit niet alleen te doen, » zei ze telkens opnieuw.

Ze had gelijk.

Langzaam begon ik te beseffen dat familie niet altijd alleen bestaat uit bloedbanden. Soms zijn het de mensen die naast je blijven staan wanneer alles instort.

Enkele weken later vond de eerste rechtszitting plaats.

De rechter luisterde aandachtig naar de verklaringen van de artsen, de ambulanciers en de maatschappelijk werker. De medische rapporten bevestigden dat de snelle tussenkomst van de hulpdiensten cruciaal was geweest.

Romain gaf toe dat hij een verkeerde beslissing had genomen.

« Ik dacht dat het vals alarm was, » zei hij met gebroken stem.

De rechter antwoordde rustig:

« Een partner hoort bij twijfel te kiezen voor veiligheid, zeker wanneer een zwangerschap als risicovol is aangemerkt. »

Na afloop van de zitting liep ik naar buiten met Élise in haar draagmand……………

Lees verder op de volgende pagina.