“Ja,” zei ik. “Maar hij heeft me laten herfinancieren. Ik heb iets getekend.”

“Goed,” zei ze. “Dan is er een spoor. En dat portfolio dat hij bij zich had?”

Mijn adem stokte. “Ja. Dat zag ik.”

“Perfect,” zei ze zacht. “Dan weet ik genoeg.”

Ik ging niet naar huis.

Ik reed rechtstreeks naar de bank.

De manager kende me. Hij kende mijn vader ook nog. Ik vroeg om een onmiddellijke bevriezing van alle gezamenlijke rekeningen, met als reden: vermoeden van fraude en misleiding. Ik stuurde de opname door. De manager luisterde met een frons die steeds dieper werd.

“Mevrouw,” zei hij uiteindelijk, “u hebt snel gehandeld.”

Twee uur later kreeg Gavin een melding dat de overdracht “tijdelijk was opgeschort”.

Zijn woede kwam snel.

Hij belde me zeven keer. Ik nam niet op.

Toen sms’te hij:

Wat heb je gedaan?

Ik glimlachte voor het eerst echt die dag.

Die avond zat ik bij Marianne aan tafel. Papieren lagen uitgespreid als schaakstukken. Elk document dat ik ooit had getekend, elk mailtje dat hij had gestuurd, elk moment waarop hij “lief” was geweest terwijl hij plande.

“Hij dacht dat jij niets zag,” zei Marianne. “Dat je gewoon vertrouwde.”

“Ik vertrouwde,” zei ik.

“Dat maakt je niet zwak,” antwoordde ze. “Dat maakt hem schuldig.”

Drie dagen later stond Gavin onverwacht voor de deur.

Zijn charme was verdwenen. Zijn stem rauw. “We moeten praten.”

Ik bleef achter de drempel staan. “Je advocaat kan met de mijne praten.”

Hij lachte bitter. “Je denkt dat je slim bent.”

“Dat weet ik nu,” zei ik rustig………….

Lees verder op de volgende pagina.