Het politiebureau rook naar koffie en oud papier.

Niet vijandig.

Niet warm.

Gewoon… neutraal.

Camille zat rechtop op de stoel tegenover het bureau van de inspecteur. Haar map lag netjes voor haar, gesloten, haar handen er rustig bovenop.

De twee agenten die haar hadden meegenomen, wisselden een blik uit.

Ze hadden waarschijnlijk iets anders verwacht.

Paniek.

Verdediging.

Misschien zelfs tranen.

Maar niet dit.

Niet iemand die al wist hoe dit zou eindigen.

De inspecteur bladerde door het dossier.

— Uw moeder beweert dat u toegang had tot een gezamenlijke rekening, zei hij. En dat u daar geld van hebt opgenomen zonder toestemming.

Camille knikte licht.

— Dat klopt gedeeltelijk.

Hij keek op.

— Gedeeltelijk?

Ze opende de map.

Niet gehaast.

Niet nerveus.

Gecontroleerd.

Ze schoof een eerste document naar voren.

— Dit is mijn persoonlijke rekening. Open sinds mijn eerste baan. Hierop staan mijn loonstortingen van de afgelopen tien jaar.

Een tweede document.

— Dit zijn de overschrijvingen naar mijn spaarrekening.

Een derde.

— En dit is de afrekening van de notaris voor de aankoop van mijn huis.

De inspecteur keek.

Bladerde.

Stopte.

Zijn wenkbrauwen trokken licht samen.

— Alles komt van uw eigen rekeningen…

— Precies.

Stilte.

De agente naast hem boog zich iets naar voren.

— En de gezamenlijke rekening?

Camille schoof een ander papier naar hen toe.

— Die rekening bestaat. Maar zoals u hier ziet…

Ze tikte zacht op de regel.

“…staat er al jaren nauwelijks geld op. En ik heb er geen enkele opname van gedaan.”

De inspecteur keek haar nu anders aan.

Niet als verdachte.

Maar als iemand die dit al had voorbereid.

— Uw moeder zegt dat u jarenlang geld opzij hebt gezet dat eigenlijk bedoeld was voor het huwelijk van uw zus.

Camille glimlachte licht.

Zonder humor.

— Dat is geen misdrijf.

Een korte stilte.

De inspecteur leunde achterover.

— Nee. Dat is het niet.

Hij sloot het dossier langzaam.

Maar Camille bewoog nog niet.

— Zoals ik zei… ik heb nog iets.

Ze haalde haar telefoon tevoorschijn.

Klikte.

Legde hem op tafel.

— Ik heb gesprekken opgenomen.

De kamer werd stiller.

Niet gespannen.

Maar… zwaarder……………

Lees verder op de volgende pagina.