En soms… werd er gelachen.

Op een dag vond Élise een klein houten doosje op haar nachtkastje.

Ze opende het voorzichtig.

Binnenin lag een eenvoudige zilveren ring.

Geen grote steen. Geen versiering.

Maar aan de binnenkant stond één woord gegraveerd:

“Keuze.”

Ze hoorde voetstappen achter zich.

Jean-Baptiste stond in de deuropening, nog steeds niet helemaal sterk, maar recht genoeg om iets belangrijks te zeggen.

— Ik wist niet wat ik moest geven, zei hij eerlijk. Ik heb nooit geleerd hoe je… zulke dingen doet.

Élise draaide de ring tussen haar vingers.

— Waarom dit woord?

Hij haalde licht zijn schouders op.

— Omdat je hier niet gebleven bent omdat je moest.

Hij keek haar aan, zonder zich te verbergen.

— Je hebt gekozen om te blijven.

Ze voelde iets warms in haar borst, iets dat ze lang niet had toegelaten.

— En jij? vroeg ze. Wat kies jij?

Hij aarzelde niet deze keer.

— Jou. Elke dag opnieuw… als je dat toelaat.

De stilte die volgde was niet ongemakkelijk.

Ze was vol betekenis.

Élise sloot het doosje niet. Ze nam de ring en schoof hem langzaam om haar vinger.

Niet als een verplichting.

Maar als een antwoord.

Die zomer werd de warmste in jaren.

Het land gaf meer dan verwacht. De oogst was rijk. Zelfs de buren begonnen op te merken dat er iets veranderd was op de boerderij Le Chêne.

— Het lijkt wel alsof het huis weer leeft, zei een oude vrouw uit het dorp.

En dat was waar.

Want een huis is niet alleen hout en steen.

Het is wat mensen erin durven voelen.

Op een avond, maanden later, zat het hele gezin samen buiten. De lucht was helder, vol sterren. Lucie lag met haar hoofd op Élises schoot. Étienne sliep bijna zittend. Pierre staarde naar de hemel.

— Denk je dat mama ons kan zien? vroeg hij plots.

De vraag hing zwaar in de lucht.

Élise keek naar Jean-Baptiste………….

Lees verder op de volgende pagina.