De lente bleef groeien, en met haar kwam een rust die niemand op de boerderij nog had verwacht.

Jean-Baptiste herstelde langzaam. Elke dag kon hij iets langer rechtop zitten, iets meer spreken, iets meer aanwezig zijn. De eerste keer dat hij weer buiten stond, leunend op een stok, keek hij lang naar het land alsof hij het opnieuw leerde kennen.

Élise hield afstand… maar geen koude afstand meer. Het was een bewuste, rustige nabijheid. Ze hielp hem zonder zichzelf te verliezen. Ze sprak met hem zonder haar waardigheid op te geven.

En de kinderen voelden het verschil.

Lucie begon weer te zingen tijdens het spelen. Étienne lachte vaker, vooral wanneer Élise hem optilde en rond draaide alsof de wereld licht was. Pierre bleef stiller, maar zijn ogen volgden haar met een nieuwe zachtheid.

Op een avond, terwijl de zon achter de heuvels zakte en de lucht goud kleurde, zat Pierre naast Élise op de houten bank voor het huis.

Hij zei lange tijd niets.

Toen vroeg hij plots:

— Blijf je echt?

Élise keek naar hem, verrast door de directheid.

— Ja, antwoordde ze zacht. Ik blijf.

Hij knikte langzaam, alsof hij dat antwoord ergens diep vanbinnen al had gehoopt.

— Goed, zei hij. Want… zonder jou is het hier stil op een slechte manier.

Dat was misschien geen groot gebaar. Geen omhelzing, geen uitgesproken liefde.

Maar voor Pierre was het een opening.

En voor Élise… was het genoeg.

De weken gingen voorbij, en de boerderij begon zich te herstellen, net als de mensen die er woonden. De velden werden opnieuw bewerkt. De dieren kregen hun kracht terug. En in huis ontstonden kleine rituelen die niemand benoemde, maar die iedereen voelde.

’s Ochtends stond er altijd warm brood op tafel.

’s Avonds werd er samen gegeten, zelfs als het stil bleef…………….

Lees verder op de volgende pagina.