Aller au contenuThomas schrok.
« Dat meen je niet… »
« Ik meen het wel. Maar maak je geen zorgen. Ik ga het op mijn manier oplossen. »
Marianne hing op zonder verdere uitleg.
Ze wist dat ruzie maken met Rose niets zou veranderen. Rose had jarenlang geleerd dat niemand haar ooit verantwoordelijk hield. Dit keer zou dat anders zijn.
Ze belde vervolgens haar goede vriendin Elise, die advocaat was.
« Mag ik je iets vragen? » zei Marianne.
« Natuurlijk. »
« Als iemand zonder toestemming mijn eigendom gebruikt en schade veroorzaakt, mag ik dan bewijzen verzamelen voordat ik verdere stappen zet? »
« Absoluut, » antwoordde Elise. « Maak foto’s, video’s en bewaar alles. En verander daarna onmiddellijk de sloten. »
Dat was precies wat Marianne nodig had.
Ze reed terug naar het vakantiehuis, maar bleef op veilige afstand staan. Vanaf een plek tussen de bomen maakte ze tientallen foto’s en video’s.
Ze legde vast hoe gasten glazen lieten vallen, hoe iemand op de houten tafel stond te dansen en hoe een groep jongeren lege blikjes rechtstreeks in de tuin gooide.
Zelfs Rose stond lachend op beeld terwijl ze riep:
« Maak je geen zorgen! Dit huis is praktisch van mij! »
Marianne glimlachte.
Die ene zin zou later veel betekenen.
Toen het donker werd, verlieten de meeste gasten het terrein.
Marianne wachtte nog een uur.
Pas toen de muziek volledig stopte, liep ze naar het huis.
Rose stond net buiten met twee vriendinnen.
« Oh, » zei Rose spottend. « Kijk eens wie er eindelijk is. »
Marianne antwoordde rustig.
« Zijn jullie klaar? »
Rose haalde haar schouders op.
« Het was maar een feestje. »
Marianne keek haar recht aan.
« Nee. Het was huisvredebreuk. »
Rose begon te lachen.
« Kom op, doe niet zo dramatisch. »
Marianne stapte naar binnen.
De schade was nog erger dan ze eerder had gezien.
Een gebroken lamp.
Wijnvlekken op het tapijt.
Kapotte bloempotten.
Een gescheurde fauteuil.
En overal afval.
Ze maakte nog meer foto’s.
Daarna liep ze zonder iets te zeggen weer naar buiten.
« Is dat alles? » riep Rose lachend.
Marianne glimlachte slechts…………….