De dagen daarna stonden volledig in het teken van Mia.

We maakten een afspraak met haar kinderarts, die vaststelde dat ze lichamelijk gelukkig niets ernstigs had overgehouden aan het incident. Toch merkte hij dat ze erg geschrokken was. Hij stelde voor om haar een paar gesprekken met een kinderpsycholoog te laten voeren, zodat ze haar angst op een gezonde manier kon verwerken.

Thuis veranderde er ook veel.

Mia wilde de eerste nachten niet alleen slapen. Ze werd meerdere keren wakker en controleerde of ik nog in de kamer was. Soms pakte ze mijn hand stevig vast voordat ze haar ogen weer sloot.

« Je gaat toch niet weg, mama? » fluisterde ze.

« Nooit zonder dat jij het weet, » antwoordde ik telkens opnieuw……………

Lees verder op de volgende pagina.