Patricia staarde me sprakeloos aan. Voor het eerst sinds ik haar kende, had ze geen antwoord klaar. Ze keek de tafel rond, alsof iemand haar zou verdedigen. Maar niemand zei iets.

Daniel verbrak uiteindelijk de stilte.

« Dit gaat niet meer over een meningsverschil, » zei hij zacht maar vastberaden. « Dit gaat over de veiligheid van Mia. »

Zijn zus knikte langzaam. Zelfs de andere familieleden, die Patricia jarenlang hadden beschermd door haar gedrag goed te praten, konden niet ontkennen wat er was gebeurd. Niemand vond een reden waarom een meisje van zes uur alleen in een parkeergarage had moeten wachten……………..

Lees verder op de volgende pagina.