« Goed, » antwoordde ik rustig.

« Heb je al iets gehoord over de schulden? »

Ik keek naar de documenten op tafel.

« Ja. »

Er viel een korte stilte.

« En? »

« Alles is geregeld. »

Hij stelde geen vragen meer, maar ik hoorde hoe nieuwsgierig hij werd.

Twee dagen later stond hij onverwacht voor mijn deur.

Hij had bloemen bij zich.

Niet groot.

Niet duur.

Maar het waren wel bloemen.

« We wilden even langskomen, » zei hij terwijl Lucas achter hem verscheen.

Ze vroegen hoe het met mij ging.

Ze maakten koffie.

Lucas repareerde zelfs een loszittende keukenkast waar ik al maanden tegenaan keek.

Voor het eerst sinds lange tijd voelde het alsof ik mijn zonen weer zag.

Toch vertelde ik niets over de brief.

Robert had me gevraagd geduldig te zijn.

De weken gingen voorbij.

Mark kwam iedere zaterdag het gras maaien.

Lucas nam me mee naar afspraken omdat hij wist dat autorijden me emotioneel uitputte.

Ze begonnen foto’s van hun vader op te hangen in hun eigen huizen.

Steeds vaker praatten we niet over geld, maar over herinneringen………..

Lees verder op de volgende pagina.