Hij zette langzaam zijn boodschappentas neer.
“Ik heb niemand kwaad gedaan.”
“Waar komt dat haar vandaan?” vroeg ik.
Hij keek naar mij.
Toen ging hij op de rand van de bank zitten.
“Van mijn moeder.”
Ik fronste.
“Je moeder?”
Hij knikte.
“Ze is drie jaar geleden overleden.”
Er viel een lange stilte.
Hij vertelde dat zijn moeder jarenlang pruiken en haarwerken had gemaakt voor vrouwen die door ziekte hun haar waren kwijtgeraakt. Na haar overlijden had hij haar atelier leeggehaald.
“Ik kon het niet weggooien,” zei hij. “Ze had tientallen dozen met haarstukken, haarlokken, garen, haaknaalden en gereedschap.”
Hij wees naar de zakjes.
“Dit zijn geen gestolen haren. Het zijn materialen die mijn moeder gebruikte.”
Ik keek hem ongelovig aan.
“Maar waarom verstopte je ze in dat kussen?”
Hij wreef met beide handen over zijn gezicht.
“Omdat ik iets voor je wilde maken.”
Mijn hart sloeg een slag over.
“Voor mij?”
Hij knikte.
“Je zei vorig jaar dat je het moeilijk vond dat je haar dunner werd. Ik dacht dat ik een haarwerk voor je kon maken, precies zoals je het vroeger droeg.”
Ik keek naar de tientallen zakjes.
“Maar waarom deed je dan zo geheimzinnig?”
“Omdat ik wilde dat het een verrassing zou worden.”
De agent pakte een van de notitieboekjes op.
“En de vier maanden op de bank?”
Mijn man keek naar beneden.
“Daarvoor is er nog iets.”
Mijn maag trok samen………….

Lees verder op de volgende pagina.