Ik bleef enkele seconden tegen de muur staan, alsof mijn lichaam niet meer wist hoe het moest bewegen.

Door het keukenraam hoorde ik Daniel zacht lachen.

“Maak je geen zorgen,” zei hij. “Na volgende week is alles geregeld. Hij zal je uiteindelijk dankbaar zijn.”

Renée antwoordde niet meteen.

Toen hoorde ik haar zeggen:

“Maar ik voel me schuldig. Hij vertrouwt me.”

Mijn hart bonsde zo hard dat ik dacht dat ze het door het raam konden horen.

Ik wilde naar binnen stormen. Ik wilde schreeuwen. Ik wilde Daniel bij zijn kraag grijpen en vragen waarom mijn vrouw met mijn baas over mijn leven sprak.

Maar iets hield me tegen.

Ik bleef luisteren.

Daniel zuchtte.

“Renée, je weet waarom we dit doen. Als hij het nu ontdekt, verpest hij alles.”

“En als hij erachter komt?”

“Dan vertel je hem de waarheid.”

“Welke waarheid?”

Er viel een lange stilte.

Toen zei Daniel:

“Dat die zeventigduizend dollar nooit voor een draagmoederschap was.”

Mijn benen werden slap.

Ik greep de vensterbank vast.

Renée fluisterde:

“Je hebt beloofd dat hij niets zou verliezen.”

“Dat doet hij ook niet.”

“Je begrijpt het niet,” zei ze. “Hij denkt dat hij zijn vrouw heeft opgeofferd om een huis voor zijn zoon te kunnen kopen.”

“En jij denkt dat ik niet weet hoeveel hij elke avond huilt?…………

Lees verder op de volgende pagina.