Sophie met tranen op haar wangen.

Leo stil… te stil.

“Ze mag hier niet zijn,” fluisterde Sophie.

Mason zei niets.

Maar hij stond op.

Langzaam.

Beslist.

Hij keek naar de trap… en toen naar Leo.

“Blijf hier,” zei hij zacht.

Maar Leo schudde zijn hoofd. “Ik ga mee.”

—

Boven klonk plotseling een stem.

“Wat zoek je?”

Marissa draaide zich om.

Mason stond in de deuropening.

Zijn blik hard. Volwassen… ouder dan zijn jaren.

“Ga naar beneden,” zei ze kort.

“Dit is niet jouw kamer,” antwoordde hij.

Ze lachte koud. “Dit is mijn huis.”

“Je hebt ons achtergelaten,” zei Mason. “Dit is van opa.”

Haar gezicht verstrakte.

“Jij weet niets,” beet ze hem toe. “Ik ben jullie moeder.”

Leo verscheen nu achter hem.

En toen gebeurde er iets onverwachts.

Hij liep langs Mason heen… recht de kamer in.

Zijn kleine ogen gingen rond… en bleven hangen op de hoek van de vloer.

De losse tegel.

Hij kende die plek.

Hij had opa daar ooit zien knielen.

Zonder iets te zeggen liep hij ernaartoe.

“Leo, nee—” begon Mason.

Maar het was te laat.

Leo ging op zijn knieën zitten… en tilde de tegel op.

De kamer viel stil.

Marissa’s ogen werden groot.

De gele envelop lag daar.

Precies zoals ik hem had achtergelaten.

Maar dit keer… niet voor mij.

Voor hen.

Leo pakte hem op en hield hem stevig vast.

“Geef dat hier,” zei Marissa scherp terwijl ze naar voren stapte.

Maar Leo deed een stap achteruit.

“Van opa,” zei hij zacht.

“Geef. Het. Hier.”

Ze reikte uit—

Maar Mason sprong ertussen.

“Niet aanraken!”

De advocaat kwam dichterbij. “Mevrouw, misschien moeten we—”

“Hou je mond!” snauwde ze………………

Lees verder op de volgende pagina.