Mateo hield het kleine, koude object stevig tussen zijn vingers, terwijl de hele rechtszaal verstijfde.

“Niet bewegen!” riep een van de agenten, maar zijn stem klonk minder zeker dan daarnet.

De rechter stond recht. “Wat is dat in uw hand?”

Mateo keek er even naar… en toen weer omhoog. Recht naar Vicente.

“De waarheid,” zei hij zacht.

Een nerveuze golf ging door de zaal.

Clara stond nog steeds vlak voor hem, haar handen trillend. “Mateo… waar komt dat vandaan?”

Hij keek haar nu wel aan. Even maar. Genoeg om haar te laten zien dat hij het begreep.

Zij had dit niet gedaan.

Voorzichtig legde hij de baby terug in haar armen, zonder het object los te laten.

“Geef het hier,” zei een agent terwijl hij dichterbij kwam.

Mateo schudde langzaam zijn hoofd. “Niet aan hem.”

De rechter fronste. “Aan wie dan wel?”

Mateo draaide zich een beetje, zijn blik zoekend in de zaal… tot hij bleef hangen op een vrouw achterin. Geen journalist. Geen familie.

Gewoon iemand die tot nu toe niets had gezegd.

“U,” zei hij.

De vrouw verstijfde.

“Kom naar voren.”

Er ontstond geroezemoes. De agenten keken naar de rechter, die kort aarzelde… en toen knikte.

“Laat haar komen.”

De vrouw liep langzaam naar voren. Haar gezicht was bleek, haar ogen gefocust op Mateo.

“Zeg het,” fluisterde hij terwijl hij het object een beetje optilde.

Ze slikte.

“Het… het zat in de deken toen ik die kreeg,” zei ze uiteindelijk. “Ik werk in de kraamafdeling. Iemand heeft me betaald om die specifieke deken te gebruiken… voor deze baby.”

Een collectieve ademhaling ging door de zaal.

“Wie?” vroeg de rechter scherp.

De vrouw keek naar Vicente.

En toen… knikte ze.

“Zijn assistent.”

Alle ogen draaiden zich naar Vicente.

Zijn kalmte… brak.

“Dit is absurd,” zei hij snel. “Ze liegt.”

Maar Mateo zei niets. Hij opende simpelweg zijn hand.

Een kleine metalen recorder.

De agent nam hem nu wél aan, voorzichtiger.

“Speel het af,” zei de rechter.

Een korte aarzeling.

Toen werd er op een knop gedrukt.

Een stem vulde de zaal.

Helder.

Onmiskenbaar.

Vicente.

“Zorg dat hij de schuld krijgt. Ik wil geen losse eindjes. Betaal wie je moet betalen……………..

Lees verder op de volgende pagina.