Ik voelde iets in mij breken.

“Dat wist ik heel goed,” zei ik. “Ik heb zesenzeventig jaar in dit lichaam geleefd. Ik weet precies hoe het eruitziet.”

Amanda antwoordde niet.

Ik stond langzaam op.

Mijn knieën voelden zwak, maar mijn stem was rustig.

“Ik heb mijn hele leven geleerd om me te schamen voor dingen die niemand anders aangaan. Mijn rimpels. Mijn buik. Mijn grijze haren. Mijn littekens. Alsof ouder worden iets was waarvoor ik me moest verontschuldigen.”

Sophie kwam naast me staan en pakte mijn hand.

“Maar ik vind je mooi, mamie.”

Ik glimlachte naar haar.

“Dank je, lieverd.”

Amanda zuchtte.

“Linda, ik heb het verpest. Oké?”

“Ja.”

Ze keek verbaasd dat ik zo snel antwoordde.

“Maar ik wil geen excuses omdat je betrapt bent,” vervolgde ik. “Ik wil dat je begrijpt waarom het pijn deed.”

Amanda keek naar haar voeten.

“Ik was onzeker,” fluisterde ze.

Dat antwoord had ik niet verwacht.

“Waarover?”

Ze haalde diep adem.

“Over mezelf. Over hoe ik eruitzie. Over ouder worden. Toen ik jou zag, dacht ik ineens aan mijn eigen toekomst. En ik reageerde gemeen.”

Ik bleef stil.

Voor het eerst zag ik niet de vrouw die mij uitlachte, maar iemand die zelf bang was.

Toch betekende dat niet dat haar gedrag ineens goed was.

“Je onzekerheid verklaart het,” zei ik. “Maar ze maakt het niet goed.”

Amanda knikte langzaam.

“Ik weet het.”

Een paar seconden lang hoorden we alleen het geluid van het zwembad.

Toen zei Sophie…………

Lees verder op de volgende pagina.