Aller au contenuIsabella verstijfde.
Het dienblad in haar handen trilde.
Voor een paar seconden leek de rest van de wereld te verdwijnen.
Geen muziek.
Geen gasten.
Geen stemmen.
Alleen zij.
En hem.
Toen draaide ze zich abrupt om.
En liep weg.
Nee.
Ze vluchtte.
« Volg haar. »
De woorden kwamen zacht.
Maar iedereen in Dominics omgeving verstijfde.
Twee beveiligers knikten onmiddellijk.
« Onopvallend, » voegde hij eraan toe.
« En zorg dat niemand haar lastigvalt. »
« Begrepen. »
Dominic keek opnieuw naar de plek waar Isabella was verdwenen.
Er klopte iets niet.
Hij voelde het.
Die blauwe plek.
De angst in haar ogen.
De manier waarop ze haar buik beschermde terwijl ze liep.
Iemand had haar pijn gedaan.
En Dominic was vastbesloten uit te vinden wie.
Twintig minuten later kreeg hij een bericht.
Hij las het één keer.
Daarna nog een keer.
Zijn kaakspieren spanden zich aan.
Naam: Victor Hale.
Verloofde van Isabella.
Meerdere politie-interventies op hun adres.
Geen officiële aanklachten.
Bekend wegens geweld en intimidatie.
Dominic voelde een koude woede door zich heen trekken.
« Waar is hij nu? »
Zijn veiligheidschef keek op zijn tablet.
« Hier. »
Hij draaide het scherm om.
Een camera toonde een man in een donker pak die zich bij de bar bevond.
Victor Hale.
Dominic bestudeerde hem enkele seconden.
Toen zag hij hoe Victor zijn telefoon pakte.
En vrijwel onmiddellijk verscheen Isabella weer aan de andere kant van de zaal.
Ze keek naar haar scherm.
De kleur trok weg uit haar gezicht.
Ze haastte zich onmiddellijk naar hem toe.
Niet omdat ze wilde.
Omdat ze bang was.
Dominic kende dat soort angst.
Hij had het vroeger gezien in buurten waar geweld een dagelijkse taal was.
Victor greep haar arm zodra ze hem bereikte.
Hard.
Te hard.
Zelfs van een afstand kon Dominic het zien.
Isabella trok haar schouders op van pijn.
Victor glimlachte naar de gasten om hem heen alsof er niets aan de hand was.
Maar zijn vingers bleven zich vastklemmen rond haar arm.
Dominics geduld was op.
Hij begon te lopen………