Aller au contenuVanessa staarde Julian aan.
« Waar heeft ze het over? »
« Ik weet het niet, » antwoordde hij snel.
Maar niemand geloofde hem.
Margaret legde enkele documenten op de tafel van de rechter.
« DNA-onderzoek dat recent werd bevestigd toont aan dat meneer Julian Cross de biologische vader van dit kind is. »
Een collectieve ademhaling ging door de zaal.
Vanessa’s gezicht verloor alle kleur.
Julian kon geen woord uitbrengen.
Het meisje keek hem nog steeds aan.
Niet boos.
Niet verdrietig.
Alleen hoopvol.
Alsof ze eindelijk iemand had gevonden die ze haar hele leven had gemist.
De rechter bestudeerde de documenten zorgvuldig.
« Zijn deze resultaten officieel geverifieerd? »
« Ja, Edelachtbare. »
Julian zakte langzaam terug in zijn stoel.
Voor het eerst sinds de zitting begon, leek hij niet langer de zelfverzekerde zakenman die dacht alles onder controle te hebben.
Vanessa stond abrupt op.
« Je hebt me verteld dat er geen geheimen waren. »
Julian antwoordde niet.
Zijn blik bleef gericht op het kleine meisje.
Clara haalde diep adem.
Toen keek ze eindelijk naar haar ex-man.
« Dat is de reden waarom ik niets van je wilde hebben, Julian. »
Iedereen keek naar haar.
« Ik wist dat de waarheid vroeg of laat boven water zou komen. »
De rechtszaal werd opnieuw stil.
Maar dit keer voelde het alsof niemand nog wist hoe deze zaak zou eindigen.
En voor het eerst die ochtend leek Julian te beseffen dat het verlies van zijn huwelijk misschien niet het grootste probleem was dat hij vandaag zou moeten onder ogen zien…