Mijn naam is Margaret. Ik was 81 jaar oud toen mijn man Harold overleed.

Tweeënzestig jaar waren we getrouwd geweest.

Tweeënzestig jaar van verjaardagen, vakanties, ruzies die altijd eindigden in vergeving, en duizenden kleine momenten die samen een leven vormden.

Ik dacht dat ik alles over hem wist.

Ik had het mis.

Na de begrafenis kon ik nauwelijks ademen van verdriet.

Familieleden kwamen langs om hun medeleven te betuigen. Mijn zoons hielpen met de administratie. Mijn kleinkinderen probeerden me op te vrolijken.

Maar mijn gedachten bleven hangen bij de mysterieuze envelop die een onbekend meisje mij had gegeven.

Binnenin zat een sleutel.

En een brief.

Een brief die Harold maanden vóór zijn dood had geschreven.

Toen ik uiteindelijk bij garage nummer 122 aankwam en de grote houten kist opende, verwachtte ik van alles.

Misschien oude documenten.

Misschien geld.

Misschien een geheim uit zijn jeugd.

Maar wat ik zag, deed mijn benen bezwijken.

De kist zat vol met tientallen fotoalbums.

Honderden foto’s.

Brieven.

Dagboeken.

En zorgvuldig geordende dossiers.

Op elk dossier stond dezelfde naam geschreven:

« Eleanor. »

Ik kende niemand die Eleanor heette.

Met trillende handen pakte ik het bovenste album.

De eerste foto liet een jong meisje zien van ongeveer tien jaar oud.

De tweede foto toonde hetzelfde meisje als tiener.

Daarna als jonge vrouw.

Daarna als moeder.

Er waren foto’s uit verschillende periodes van haar leven.

Alsof iemand haar jarenlang had gevolgd.

Mijn maag draaide om…………….

Lees verder op de volgende pagina.