Dat maakte hem juist intimiderend.

Lang. Donkergrijs pak. Kalme ogen die alles opmerkten. Het soort aanwezigheid dat een kamer stiller maakt zonder één woord te zeggen.

Caleb schoot meteen naar voren.

Natuurlijk deed hij dat.

Ik zag hem bijna struikelen in zijn haast.

“Mr. Vance!” zei hij veel te luid terwijl hij zijn hand uitstak. “Geweldig dat u gekomen bent. Echt een eer.”

Silas schudde zijn hand kort.

Beleefd.

Afwezig.

Zijn ogen waren al ergens anders.

Caleb begon onmiddellijk te praten over marktgroei, partnerschappen, “Nebula’s toekomstvisie,” allemaal met die nerveuze energie van een man die denkt dat dit gesprek zijn leven gaat veranderen.

Silas luisterde nauwelijks.

Toen keek hij langs Caleb heen.

Recht naar achteren.

Naar mij.

Ik voelde het meteen.

Die herkenning.

Mijn maag draaide zich om.

Oh nee.

Niet hier.

Niet nu.

Silas’ gezicht veranderde compleet.

Niet zakelijk.

Warm.

Bijna opgelucht.

En voordat Caleb nog één zin kon afmaken, liep Silas gewoon weg.

Van hem vandaan.

Dwars langs de VIP-tafels.

Langs investeerders.

Langs bestuursleden.

Langs mensen die letterlijk miljoenen beheerden.

De hele zaal keek toe terwijl de CEO van Nebula rechtstreeks naar de kindertafel liep.

Naar mij.

Leo keek omhoog met grote ogen.

“Die meneer is rijk rijk,” fluisterde hij.

Ik kon alleen maar ademhalen…………..

Lees verder op de volgende pagina.