Aller au contenuAndrew stond haastig op uit zijn stoel en trok Lauren iets verder richting de scheidingswand tussen businessclass en first class.
Zijn stem daalde onmiddellijk naar een gespannen fluistertoon.
“Maak geen scène.”
En daar.
Precies daar.
Besefte Lauren eindelijk de waarheid.
Hij was niet bang haar kwijt te raken.
Hij was bang dat mensen zouden kijken.
Bang dat investeerders het zouden horen.
Bang dat zijn perfecte imago als charmante zakenman zou barsten op 30.000 voet hoogte.
Niet één keer zei hij:
“Het spijt me.”
Niet één keer zei hij:
“Ik hou van jou.”
Alleen:
“Maak geen scène.”
Lauren voelde iets in zichzelf volledig stil worden.
Geen verdriet meer.
Geen paniek.
Alleen helderheid.
Ze keek rustig langs hem heen naar Chloe, die inmiddels probeerde te doen alsof ze onzichtbaar kon worden.
Toen keek Lauren opnieuw naar haar man.
“Hoe lang?”
Andrew slikte.
“Lauren…”
“Hoe lang?”
Zijn stilte was antwoord genoeg……….