Toen Teresa die avond thuiskwam, was het huis ongewoon stil.

Arturo zat in de woonkamer televisie te kijken. Doña Carmen riep vanuit haar slaapkamer dat het eten nog steeds niet klaar was. Lucía bladerde ongeïnteresseerd door haar telefoon.

Niemand vroeg waar Teresa de hele dag was geweest.

Niemand vroeg naar de blauwe plekken op haar gezicht.

Ze liep rustig naar de keuken, zette een glas water neer en keek nog één keer rond. Ze voelde geen woede meer. Alleen een vreemde kalmte.

« Ik moet morgen vroeg naar het ziekenhuis, » zei ze……….

Lees verder op de volgende pagina.