Ze liep rustig naar hen toe en knielde neer.

“Hey,” zei ze zacht terwijl ze Juliette’s haren streelde. “Alles komt goed.”

“Mama…” fluisterde Lucas. “Waarom huilt tante Marianne?”

Camille slikte moeizaam.

Hoe leg je een kind uit dat twee mensen die je vertrouwde langzaam achter je rug een ander leven bouwden?

Ze glimlachte voorzichtig. “Dat is iets voor volwassenen, schat.”

Daarna stond ze op.

De zaal week automatisch uiteen terwijl ze naar de uitgang liep.

Niemand hield haar tegen.

Niet Emmanuel. Niet Marianne.

Misschien omdat ze eindelijk begrepen dat er sommige soorten schade bestaan die niet meer gerepareerd kunnen worden.

Buiten was de lucht koud.

Camille voelde de wind tegen haar gezicht terwijl ze diep ademhaalde alsof ze jarenlang vergeten was hoe dat moest.

Achter haar hoorde ze voetstappen.

Emmanuel.

Natuurlijk.

“Camille, wacht.”

Ze draaide zich langzaam om.

Voor het eerst zag hij er niet sterk uit. Niet zelfverzekerd.

Alleen bang.

“Ik wilde je niet kwetsen.”

Dat zinnetje.

Dat belachelijke, laffe zinnetje.

Na vijftien jaar leugens.

Camille keek hem lang aan……….

Lees verder op de volgende pagina.