Camille glimlachte verdrietig.

“Dank jullie wel,” herhaalde ze zacht.

De hele zaal bleef roerloos.

Emmanuel fronste verward. “Camille…”

Maar ze stak langzaam haar hand op zodat hij zou zwijgen.

“Dank jullie wel,” zei ze opnieuw, dit keer steviger. “Omdat ik eindelijk stop met mezelf voor de gek te houden.”

Niemand durfde te bewegen.

Zelfs de ober midden in de zaal bleef stokstijf staan met een fles wijn in zijn hand.

Camille keek naar Marianne.

Twintig jaar vriendschap.

Twintig jaar geheimen delen. Zwangerschappen samen beleven. Nachten bellen wanneer één van hen huilde. Elkaar “zus” noemen.

En toch…

Nu zag Camille plots alle momenten die ze vroeger had genegeerd.

De blikken. De aanrakingen die net iets te lang duurden. De vreemde spanning wanneer zij onverwacht thuiskwam.

Haar hart had het al die tijd geweten.

Alleen had liefde haar blind gemaakt.

Marianne begon te snikken. “Camille… het was nooit de bedoeling…”

Camille lachte zachtjes.

Niet bitter. Niet hysterisch.

Gewoon moe.

“Dat is het ergste,” fluisterde ze. “Jullie hadden waarschijnlijk duizend keer de kans om te stoppen.”

Emmanuel zette een stap naar haar toe. “Luister alsjeblieft—”

“Nee.”

Voor het eerst in jaren klonk haar stem sterker dan de zijne.

Emmanuel zweeg meteen.

Camille keek vervolgens naar hun kinderen aan de andere kant van de tafel.

Lucas van twaalf. En kleine Juliette van acht.

Hun gezichten waren bleek van verwarring.

Dat brak haar bijna alsnog.

Niet de affaire. Niet de vernedering.

Maar het besef dat deze avond voortaan een litteken zou zijn in de herinneringen van haar kinderen…………….

Lees verder op de volgende pagina.